SPOOKREFLEXIES XIII

 

In de rubriek SPOOKREFLEXIES worden telkens de laatste vijf korte artikelen opgenomen die onlangs werden gepubliceerd op Facebook en/of op Instagram.

In deze serie:

Onbekende Oude Vrienden
De Appeltaart van Arthur
Achterstevoren
Het Lelijke Mooi
Mijn Moeder in Zwartwit

 

***

ONBEKENDE OUDE VRIENDEN

5 november 2019 (Spookreflexie XIII.1)

We gingen met het gezin naar de film Western Stars. Van Bruce. We ontmoetten twee onbekende oude vrienden. Dat was geen toeval, dat doet Bruce.

Hij zong en sprak over liefde. Over vriendschap. Over leegte. Over pijn. En over de demonen die zijn hoofd ongevraagd bezoeken.

Mijn twee onbekende oude vrienden wilden klappen na ieder lied. Net als ik. Net als mijn gezinsleden. Dat fluisterden we naar elkaar.

Bruce grijnsde en wenste ons liefde toe. Zijn vrouw legde haar rimpelige hand over die van haar man.

Het was zo’n avond om grenzeloos veel bier te drinken in Sleepy Joe’s Café en om ‘s morgens met stenen in je mond wakker te worden in het Moonlight Motel.

Na afloop omhelsde ik ze in de lobby van het Leids filmhuis. Ze voelen zo vertrouwd als de strot van Bruce, die twee onbekende oude vrienden van me.

 

DE APPELTAART VAN ARTHUR

9 november 2019 (Spookreflexie XIII.2)

‘Hey Mar. Ik ben eerdaags jarig. Zou leuk zijn als je langskwam. Doen we eerst een rondje fietsen, daarna eten we bij mij thuis appeltaart.’

Ik hing op. Arthur was niet ingegaan op mijn bezwaar dat de Zuidlandgroep te hard fietst.

De verjaardagsfietstocht van Arthur verliep zoals ik had verwacht. Vernederend. Zuidland is Champions League. Ik fietste met enkele anderen in het rechter rijtje van de Keukenkampioen Divisie.

Enigszins beschaamd zat ik na afloop in Arthurs woonkamer te genieten van zijn appeltaart. We zaten in een kringetje.

In de keuken sprak ik Joyce: ‘die man van jou kan beduidend meer dan alleen schandalig hard fietsen. Sjeuzus wat is die appeltaart belachelijk lekker van hem.’

Joyce knikte trots terwijl ze een hap nam.

Ik durfde niet nog een stuk te vragen.

 

ACHTERSTEVOREN

12 november 2019 (Spookreflexie XIII.3)

Ik stond op het dak van een pand in het centrum van Rotterdam. Ik moest er al duizend keer naar hebben gekeken, naar die beroemde hersenbreker van Lucebert die sinds 1978 in rode neonletters het pand aan de Blaak siert:

“Alles van waarde is weerloos”

Op het dak van het pand zag ik de neonletters voor het eerst in mijn leven van de achterkant, en las ik iets van:

“Alles van weleer is waardeloos”

En ik vroeg me af: hoe zou het zijn om je leven achterstevoren te leven?

 

HET LELIJKE MOOI

15 november 2019 (Spookreflexie XIII.4)

We liepen langs de bouwhekken die de Notre Dame afscheidden van het publiek. Het regende. Het gaf de ooit zo fiere Notre Dame een troosteloze indruk. Alsof God Zijn volgelingen officieel de deur had gewezen.

Links van de Rue de Cloître-Notre-Dame bevond zich het mondaine Café Notre Dame. De glimmende kinderkopjes voor het lege terras werden verlicht door de botergele straatverlichting die de romantiek moest verbeelden van de tijd dat Parijs nog Parijs dacht te zijn.

Café Notre Dame deed ondertussen net alsof er nooit een brand had plaatsgevonden.

Kelners serveerden in wit overhemd met zwarte strik. In de waterkou stond een donkere kok buiten te wachten op niemand omdat niemand trek had in een crêpe suzette op een verregende vrijdagavond. Japanse toeristen passeerden in lichtblauwe J’aime Paris poncho’s. Ze maakten foto’s van de bouwstellingen.

Parijs was nog nooit zo lelijk mooi.

 

MIJN MOEDER IN ZWARTWIT

16 november 2019 (Spookreflexie XIII.5)

We naderden Station Brussel Midi. Mijn moeder glimlachte. Ze zag er moe maar mooi uit. Opgelucht vooral. ‘Ik ben een beetje nerveus’, had ze gisteravond opgebiecht toen ik haar ophaalde.

Met Parijs in het vooruitzicht straalde de dankbaarheid van haar gezicht af. Haar gezicht weerspiegelde in het raam van de trein. Brussel schoot langzaam aan ons voorbij.

Er huist geen spoortje boosheid of bitterheid in mijn moeder. Alleen liefde. En het grote gemis.
Ze gaat steeds meer op Edith Piaf lijken, die grootmoeder van onze kinderen, als een kunstwerk waar je zuinig op bent.

In het zwartwit is zij het mooist.

 

 

Tagged under:

Spookrijden. Achteruit rijdend, met het verkeer mee. Geen paniek, want It's Life And Life Only. Windje tegen, de Brug op. Fietsen als een forel. Met een harslaag over mijn wortels. De B-kant van een singletje. En de terugweg. De schoonheid van verval. De Paus handje drukkend met Joop Zoetemelk. De film met de geruststellende gedachte aan de slechte afloop. De laatste lik pindakaas, Tammy Wynette op, Feyenoord nooit meer kampioen. En splinters, overal splinters. In onze gespleten stad. En Broes (tegen de kou). Meegezogen, vuistdiep, die trechter in. Hij. Zij. Wij. Spookrijders.

1 Reactie

  1. Raymonde Hendriks Antwoord

    De laatste maand en dagen van het haar 2019 zijn bijna aangebroken en daarbij horen overdenkingen oftewel reflexies. Dit jaar heb ik er vele, aangename en onaangename wisselen elkaar af, het is het leven denk ik dan maar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Log In or Sign Up