SPOOKREFLEXIES XII

 

In de rubriek SPOOKREFLEXIES worden telkens de laatste vijf korte artikelen opgenomen die onlangs werden gepubliceerd op Facebook en/of op Instagram.

In deze serie:

Mannetje
Vooruit
Het Gelijk van John Hiatt
Moedernotities
Klimding

***

MANNETJE

7 oktober 2019 (Spookreflexie XII.1)

Er stond een mannetje bij het hotel. Hij droeg een hoed. En een zonnebril. En een regenjas. En een vlaggetje.

Hij keek naar iets of iemand uit. Misschien had hij opgehaald moeten worden, maar was men hem vergeten. Hij leek zo uit een roman te zijn weggelopen. Zo’n verhaal waar je middenin valt.

Het mannetje deed niemand kwaad.

Het mannetje deed me aan een lied van Tom Waits denken, ‘What’s he building in there?’

We hebben het recht het te weten, volgens Tom.

 

VOORUIT

11 oktober 2019 (Spookreflexie XII.2)

Vannacht droomde ik.

Ik fietste vooruit terwijl ik naar achteren keek.

Ik voerde een peloton aan van verloren familieleden, gevallen vrienden, teleurgestelde alter ego’s, een jubelend zelfbeeld (dat snel wegdook), afwijzende spiegels en enkele lachende gezichten die de grap wel waardeerden.

Toen ik wakker werd besefte ik:

Ik kan alleen vooruit als ik ook naar achteren kijk.

 

HET GELIJK VAN JOHN HIATT

15 oktober 2019 (Spookreflexie XII.3)

Van het weekend voelde ik me brak. Ik had teveel gezopen op een veel te leuk feessie. Zo veel dat ik zelfs meedanste op de muziek. En links…. en rechts…

Op de dansvloer gaf de zoon van een beroemde zanger me een levensadvies: leef alsof het je laatste dag is. Dat vond ik, denkend aan zijn beroemde vader, geen bijster verstandige levensles.

Ik voelde me dit weekend brak totdat ik een foto van mijn dochters van die avond onder ogen kreeg en ik het gelijk van John Hiatt beaamde:

“Lucky for you child, ya’ look like your momma…”

 

MOEDERNOTITIES

19 oktober 2019 (Spookreflexie XII.4)

Ik had het manuscript van mijn verhaal op de iPad van mijn moeder gezet. De iPad had enkele jaren onaangeroerd in de verpakking gezeten en mijn eerste roman-to-be was hét moment om de iPad uit de luiers te halen.

Na drie dagen updates binnenhalen kon ze gaan lezen.

‘Ik ben nu op pagina zo-en-zo. Ik laat wel weten wat ik ervan vind als ik het uit heb’, zei mijn moeder tamelijk neutraal. Dat baarde me zorgen en hield me uit de slaap.

Gisteravond bezocht ik haar. Ze had het uit. Het benauwde gevoel van vroeger bekroop me als mijn moeder mijn huiswerk had nagekeken en we samen door de fouten liepen.

‘Aan tafel ging het lezen wel. Alleen in bed verdraaide dat scherm steeds van verticaal naar horizontaal.’

Momenten waarop je je 78 jarige moeder wel kunt zoenen. Ik liet haar uitvoerig zien hoe je het scherm van een iPad kunt vergrendelen. Daarna scheurde ze plotseling de notities uit haar blocnote die ze altijd bij de Hema koopt:

‘Hier. Kan je thuis lezen.’

‘En?’

‘En wat?’

‘Nou. Wat vónd je ervan? Van mijn verhaal?’

‘Bizar en grappig. Maar dat draaiende beeldscherm steeds… dat las niet prettig…’

 

KLIMDING

21 oktober 2019 (Spookreflexie XII.5)

Wij groeiden op in de jaren zeventig en toen stond ie er al, ons Klimding. Op de hoek van de Groeninx van Zoelenlaan en de Keileroord.

Het Klimding was in die jaren veel mooier, imposanter en gevaarlijker dan nu. We mochten er op klimmen, maar niet te hoog.

We liepen er langs als we op de Keizerswaard boodschappen gingen doen. Bij de kaasboer bleef ik buiten staan, omdat ik misselijk werd van de weeïge kaaslucht. Bij de Hema kochten we schriften en pennen voor het nieuwe schooljaar. Van de slager kregen we een plakje worst als je er niet om vroeg.

Mijn vader had rechtopstaande wenkbrauwen die meer autoriteit uitstraalden dan tien corrigerende tikken op twintig blote billen.

Gisterochtend liep ik weer langs ons Klimding, op weg van de kerk naar het huis van mijn moeder. Toen de naam van mijn vader Wim Hendriks als een van de gestorven parochianen door de kerk echode, moest ik slikken.

Vandaag de dag is ons Klimding gruwelijk mooi in al zijn lelijkheid. Net als het verleden.

 

 

Tagged under:

Spookrijden. Achteruit rijdend, met het verkeer mee. Geen paniek, want It's Life And Life Only. Windje tegen, de Brug op. Fietsen als een forel. Met een harslaag over mijn wortels. De B-kant van een singletje. En de terugweg. De schoonheid van verval. De Paus handje drukkend met Joop Zoetemelk. De film met de geruststellende gedachte aan de slechte afloop. De laatste lik pindakaas, Tammy Wynette op, Feyenoord nooit meer kampioen. En splinters, overal splinters. In onze gespleten stad. En Broes (tegen de kou). Meegezogen, vuistdiep, die trechter in. Hij. Zij. Wij. Spookrijders.

1 Reactie

  1. Raymonde Hendriks Antwoord

    Het leven gaat door met hoogte en dieptepunten, het blijft altijd mooi om dat vast te leggen. Zoals een dagboek waarin je terug kunt lezen, zeker als er niet dagelijkse zaken passeren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Log In or Sign Up