Stadsschilderijen – 1 Spooklopen

In de serie Stadsschilderijen schets ik middels korte verhalen een beeld van Rotterdam in zijn alledaagse ogenschijnlijke eenvoud. 

 

Vandaag liep ik het voor het eerst sinds lange tijd weer eens hard met mevrouw de Spookrijdert. Erg hard ging het niet, maar dat maakte niet uit. De zomer hing in de lucht. Groepjes jonge mensen sportten op het strookje grasveld langs de Kralingse Plas. Een verliefd stelletje lag ineengestrengeld op het gras. Ze waren naar elkaar op zoek – ik kon niet zien welke handen van wie waren.

Een sportinstructrice schreeuwde RED LIGHT waarop de groep sporters stopte met kikkersprongen maken. Een jonge vrouw met overgewicht zakte door haar knieën en belandde met een rood hoofd in het gras.

Een Turkse familie genoot van een barbecue – de oudere kinderen speelden met een bal met de allerjongsten. Drie blanke jongens rookten een blowtje en knikten haast onmerkbaar naar me toen ze mijn Feyenoordshirt zagen.

Een dikke man lag krom getrokken in zijn rolstoel. Hij helde naar links. Hij zag eruit als Slash, de gitarist van Guns ’n Roses. Zijn getatoeëerde linkerarm bungelde langs zijn rolstoel, zijn nagels raakten haast het rode asfalt van het fietspad. Hij brabbelde hardop. Iets over het leven. De woorden ‘tegen’ en ‘klootzak’ vielen veelvuldig. De zomer kreeg geen vat op hem.

‘FE-YE-NOORD!’, riep hij toen ik passeerde. Ik stak mijn duim op.

‘VORIGE WEEK GEWONNEN!’

Ik stak weer mijn duim op.

‘TEGEN REJAL SOOSJEDAT!’

Mevrouw de Spookrijdert vond het eng, versnelde haar pas en ging links lopen.

‘PASS VAN HAPS OP BOÉTSIUS. VOORZET. KOPBAL JURGESE. WIJ ZIJN FAAI-E-NOORD, WIJ ZIJN FAAI-E-NOORD!’

Met een verbaasde glimlach keek ik achterom.

‘JA ‘K BEN NIET GEK HOOR!, riep hij me na.

 

 

 

Tagged under:

Spookrijden. Achteruit rijdend, met het verkeer mee. Geen paniek, want It's Life And Life Only. Windje tegen, de Brug op. Fietsen als een forel. Met een harslaag over mijn wortels. De B-kant van een singletje. En de terugweg. De schoonheid van verval. De Paus handje drukkend met Joop Zoetemelk. De film met de geruststellende gedachte aan de slechte afloop. De laatste lik pindakaas, Tammy Wynette op, Feyenoord nooit meer kampioen. En splinters, overal splinters. In onze gespleten stad. En Broes (tegen de kou). Meegezogen, vuistdiep, die trechter in. Hij. Zij. Wij. Spookrijders.

2 Reacties

  1. raymonde hendriks Antwoord

    Ja wat wil je, als er hard tegen je geschreeuwd wordt RED LIGHT, beland je vanzelf met een rode kop in het gras. Zo dicht bij huis, lekker sporten en de verhalen liggen voor het oprapen, als je er oog en oor voor hebt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Log In or Sign Up