SPOOKREFLEXIES XI

 

In de rubriek SPOOKREFLEXIES worden telkens de laatste vijf korte artikelen opgenomen die onlangs werden gepubliceerd op Facebook en/of op Instagram.

In deze serie:

Voll’n Bak!
Bombardement
Sorry
Aapje Papillon bij Joop
Holle Kies

***

VOLL’N BAK!

26 augustus 2019 (Spookreflexie XI.1)

Ik deed mee aan een ploegentijdrit in Zuidland, het wielerdorp van Asterix en Obelix waar iedereen die een fiets ruikt bespottelijk hard kan fietsen.

De tijd van de derde man zou tellen.

In ronde 1 verloren we Fabian. Zijn tong hing als een plak ham uit zijn mond. Zijn hoofd gloeide als een brandweersirene.

In ronde 2 reed Arjan vol door tegen de wind in. Mijn hartslag tikte de 188 aan. Ik hoestte droge lucht. Mijn lippen waren van zand.
In de bocht van de Velgerdijkscheweg en de Drogendijk stond Chantal Blaak ons aan te moedigen. Met haar zus. Ik had het idee dat we heel hard reden, totdat ik haar filmpje op Instagram terugkeek.

Chantal als onze supporter maakte de omgedraaide wereld waarin ik graag verkeer compleet.

In ronde 3 schreeuwde wegkapitein Lars dat ik links moest fietsen. Ik rochelde mijn eigen adem. Mijn maag kromp ineen. Mijn borstbeen kraakte. Zwarte vlekjes trokken door mijn gezichtsveld als in een computerspelletje uit de jaren tachtig.
Ik moest door. Arjan en Lars waren gek geworden. ‘VOLL’N BAK!’, schreeuwde Lars terwijl we de achtertuin van Arthur Farenhout passeerden. Mensen dronken bier onder parassols. Mijn naam werd geroepen. En er werd gelachen.

We kwamen over de finish. Met een tijd van 25:39 en een gemiddelde van 40 kilometer per uur werden we 23e van de 30 deelnemende ploegen.

‘Zwaar he jongen?’, vroeg mevrouw Farenhout in de tuin terwijl we bier dronken.

Ik kon haar niet antwoorden omdat er braaksel in mijn huig vastzat.

(Fotocredits @arjan_ave_sportfoto Arjan van Essen)

 

 

BOMBARDEMENT

15 september 2019 (Spookreflexie XI.2)

Vandaag vond om 14:42u in voetbalstadion De Kuip te Rotterdam-Zuid een precisiebombardement plaats. De diverse alarmdiensten waren massaal aanwezig. Al was de aanval aangekondigd, de schok was er niet minder om.

Duizenden pluche projectielen werden door de fanatieke aanhang van ADO Den Haag vanaf de tweede ring naar de weerloze Feyenoord-aanhang op de eerste ring gegooid.

De voorwerpen van diverse pluimage misten hun doel niet. Vele kwetsbare en veelal onschuldige kinderen werden getroffen.

Er raakte niemand gewond. Integendeel.

 

 

SORRY

17 september 2019 (Spookreflexie XI.3)

Mijn moeder is jarig. Ze wordt 78 jaar.

Voor het eerst viert ze haar verjaardag zonder mijn vader.

Ze houdt zich kranig, die moeder van mij. Ze verstopt zich niet. Ze gaat alle feestjes en etentjes af. Zondags komt ze Feyenoord kijken. Niet uit plezier, maar uit gewoonte.
En ze gaat iedere week naar de bioscoop met haar zus die ook weduwe is. Vaak krijgen ze de slappe lach in de metro. Zo maar. Om het ogenschijnlijke niets. Dan plassen ze haast in hun broek van het lachen en beloven ze dat ze elkaar een paar minuten niet aankijken. Net als vroeger. In Frankrijk.

Ze schiet vaak vol als we het over haar man hebben. En iedere keer zegt ze dan sorry. En dat snap ik dan niet.

Ik ga het haar vanmiddag vragen.

 

 

AAPJE PAPILLON BIJ JOOP

28 september 2019 (Spookreflexie XI.4)

‘Wat is dit?’
‘Dit is Aapje Papillon Joop. Een kinderboek dat ik heb geschreven. Voor het goede doel.’
Terwijl ik in sneltreinvaart het verhaal van Lianne, Fraukje, René en Elleke vertel, weet ik voor een moment niet waar ik trotser op ben, dat ik een kinderboek heb geschreven of dat ik het daadwerkelijk zo dadelijk aan Joop Zoetemelk ga geven.
‘Waar gaat het over?’
‘Over een Aapje dat liever vlinder had willen zijn. Een Aapje dat durft te geloven in zijn dromen.’
‘Mooi. Dank je wel. Ik ga het voorlezen aan mijn kleinkinderen.’
We staan op om een stukje te gaan fietsen. Pas later zal het beeld hopelijk echt doordringen. Dat ‘s lands grootste wielerlegende mijn kinderboek aan zijn Franse kleinkinderen voorleest.

 

 

HOLLE KIES

5 oktober 2019 (Spookreflexie XI.5)

Ze slopen het flat waarin ik ben opgegroeid.

In de lente voetbalden we er op het veldje totdat iemand een sliding maakte door een hondendrol en we met de achterkant van een houten ijsstokje de stront uit het profiel van de schoenzool probeerden te peuren.

In de zomer hoorden we de Kuipconcerten in onze slaapkamers. Dat was goed nieuws als Bowie en Guns ‘n’ Roses speelden en slecht nieuws als Madonna of Michael Jackson het nodig vonden om langs te komen.

In de herfst tenniste ik er tegen het muurtje totdat buurvrouw Bourguignon, een vervallen freule die met hoog opgestoken paars-roze haar in aangeschoten toestand naar beneden wiebelde om de jonge Jimmy Connors (hij was mijn tennisheld omdat ik gelezen had dat veel vrouwen verliefd op hem waren), met dubbele tong te sommeren onmiddellijk te stoppen met dat barbaarse lawaai.

In de winter ijshockeyden we op de vijver bij het flat (ik was Larry van Wieren omdat hij de enige ijshockeyspeler was die ik kende), totdat onze moeders vanaf het balkon riepen dat het avondeten klaar was. Pas boven deden we onze hockey’s uit omdat we in 1981 nog niet aan botte schaatsen deden.

Ze slopen het flat waarin ik ben opgegroeid. Mijn jeugd is een holle kies en de tandarts is voorgoed op vakantie.

 

 

Tagged under:

Spookrijden. Achteruit rijdend, met het verkeer mee. Geen paniek, want It's Life And Life Only. Windje tegen, de Brug op. Fietsen als een forel. Met een harslaag over mijn wortels. De B-kant van een singletje. En de terugweg. De schoonheid van verval. De Paus handje drukkend met Joop Zoetemelk. De film met de geruststellende gedachte aan de slechte afloop. De laatste lik pindakaas, Tammy Wynette op, Feyenoord nooit meer kampioen. En splinters, overal splinters. In onze gespleten stad. En Broes (tegen de kou). Meegezogen, vuistdiep, die trechter in. Hij. Zij. Wij. Spookrijders.

1 Reactie

  1. Raymonde Hendriks Antwoord

    Een jaartje ouder geworden in dit jaar, waar we heel verdrietig waren, het flat waar we bijna 40 jaar als gezin hadden gewoond werd gerenoveerd/c.q. gesloopt en dus moest er verhuisd worden. Tegelijkertijd werd Wim opgenomen in een verpleeghuis, dus een dubbele verhuizing. En Wim is helaas aan zijn ziekte overleden, ze zeggen dat het verdriet slijt, dat zal nog moeten blijken. Maar het leven gaat door zonder mijn allerliefste Wim, waar ik 55 jaar mee getrouwd ben geweest en hem in totaal 62 jaar kende.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Log In or Sign Up