Spookreflexies VIII

 

In de rubriek SPOOKREFLEXIES worden telkens de laatste vijf korte artikelen opgenomen die onlangs werden gepubliceerd op Facebook en/of op Instagram.

In deze serie:

Fietsles
Stoelenwals
Voor Altijd Jong
Onthoofd
Oma

 

***

 

FIETSLES

30 juni 2019 (Spookreflexie VIII.1)

Ze hadden amper op een racefietszadel gezeten, die meiden van mij. Ze kenden de koers voornamelijk van TV. Verplicht de Tour kijken. En Parijs-Roubaix. Met papa. En dan nooit mogen praten.

Respect voor de koers.

‘Wat bijzonder. Hier rijdt Chantal. Onze heldin. En morgen rijdt ze met ons’, zei mijn oudste dochter gisteren in Ede waar Chantal als een vechtende leeuwin haar trui verdedigde. Tot het gaatje. Zoals ik mijn dochters heb geleerd.

Vandaag fietsten ze samen. En Maarten kwam langs. Toen we 85 kilometer hadden gefietst. Hij glimlachte.

‘Maarten stak zijn duim naar ons op.’

Vandaag kregen mijn dochters fietsles. Van Chantal en Maarten, samen goed voor vier Nederlandse Kampioenschappen.

Trotser kan je een vader niet maken. Nooit meer niet.

 

STOELENWALS

3 juli 2019 (Spookreflexie VIII.2)

‘Die stoel moet weg. Hij geeft af.’

Het klopt.

Mijn favoriete bureaustoel die 75 euro had gekost en die destijds in de folder van Karwei werd omschreven als een ‘luxe managerstoel’, walst inderdaad op haar laatste wieltjes.

En ze verliest blad. Voor mijn stoel is het al maanden herfst en er komt geen lente meer. Laat staan een zomer.

Als een woord me niet te binnen wilde schieten mocht ik me graag laten kantelen in de stoel. Omdat het plafond altijd wel raad wist.

Ik verzon grappen en splijtende demarrages in die stoel, en ze bood me houvast als ik schreef over mensen in nood. Ze had ruggengraat, mijn stoel. Ze leek het verdriet beter aan te kunnen dan ik.

Zodra ik haar liet kantelen en draaien, verdraaide de waarheid als vanzelf en kwamen dromen tot leven. En zo walsten we samen duizenden keren tot we dronken waren van geluk als een verhaal was voltooid.

Dat heuglijke moment werd steevast gevierd met een sierlijke pirouette sur place. Een stoelenwals.

Ik hoop dat haar vervanger me even welwillend zal zijn.

Want de stoel is een vrouw met wie ik al schrijvend wil walsen.

 

VOOR ALTIJD JONG

4 juli 2019 (Spookreflexie VIII.3)

Er gaat geen moment van de dag voorbij dat je níet aan hem denkt, aan Ome Beer, die eigenlijk Raymond heette maar die, om huidskleurtechnische redenen, Beer werd genoemd.

Ga maar na.

Hij, de middelste broer van je moeder, liet je eind jaren ’70 kennis maken met de muziek van De Grote Vijf: Eric Clapton, Neil Young, Mink Deville, Bruce Springsteen, maar vooral Bob Dylan.

Hij legde uit hoe je van het D-akkoord naar Fis-mineur moest glijden. En dat het nóg makkelijker was als je een capo op de tweede fret gebruikte (dat de D dan een C werd en de Fis-mineur een E-mineur). Daar begreep je geen reet van, maar dat gold voor de tekst van Forever Young ook.

Dat begrip kwam pas later.

Toen je dochters werden geboren en je de tekstregels van Dylans klassieker liet vereeuwigen op hun geboortekaartjes.

De muziek van de Grote Vijf draai je nog iedere dag en steeds weer voel je je schatplichtig aan Ome Beer, de man die vandaag, 4 juli 2019, gewoon 68 jaar had moeten worden.

May God bless and keep you always.

 

ONTHOOFD

9 augustus 2019 (Spookreflexie VIII.4)

‘Mar. Ik moet je wat zeggen. Ik heb Maria onthoofd. Niet schrikken als je straks thuiskomt.’

Het gebeurde tijdens het lappen van de ramen. Volgens mij. Maakt verder ook niet uit. Feit is dat onze Maria geen hoofd meer heeft.

Het deed meteen denken aan mijn moeder na het overlijden van mijn vader. Ik had nog nooit zoveel verdriet in één mensenlijfje gezien. Mijn moeder wordt steeds kleiner en gaat steeds meer op Edith Piaf lijken.

Met het overlijden van mijn vader werd ons gezin ook onthoofd. Net als ons beeld van de Heilige Maagd Maria, moeder aller moeders.

Vanavond gaan we bij mijn moeder op de koffie. Ik ga de hele avond haar hand vasthouden.

 

OMA

12 augustus 2019 (Spookreflexie VIII.5)

Vandaag (maandag 12 augustus 2019) was het precies twee jaar geleden dat de legendarische gitarist Nils Lofgren reageerde op een tweet van me. Ik vroeg hem of hij enig idee had hoeveel zijn lied I’ll Arise voor mij en mijn familie betekende. Nils bedankte me en liet me weten dat hij het voor zijn grootmoeder had geschreven.

Wat Nils niet kon weten is dat mijn eigen grootmoeder Oma Hendriks precies op 12 augustus jarig was. Zij zag in 1904 in Rotterdam het levenslicht. Zij was een katholieke vrouw met een olifantenhuid die er een gortdroog gevoel van humor op na hield. Ze was dan ook Feyenoordfan.

Ze belde naar Radio Rijnmond als Hans van Vliet in haar ogen te kritisch was geweest in zijn verslaggeving over József Kiprich, de grootste antiheld aller tijden. Jaren later zou ze hem zelfs live te spreken krijgen in een radio uitzending van Radio Rijnmond.

Legendarisch waren de ultrakorte zondagse telefoongesprekken tussen mijn vader en zijn moeder:
‘Met mij. Ik haal je zo op.’
‘Ok.’
Mijn vader en oma gaven ons levensmotto Geen Woorden Maar Daden handen en voeten.

Ze stierf in 1997 op 92 jarige leeftijd na een kort ziektebed.

‘Thanks to you and family ties, I’ll arise’, zingt Nils Lofgren. Ze zou vandaag 115 geworden zijn, mijn oma.

 

 

Tagged under:

Spookrijden. Achteruit rijdend, met het verkeer mee. Geen paniek, want It's Life And Life Only. Windje tegen, de Brug op. Fietsen als een forel. Met een harslaag over mijn wortels. De B-kant van een singletje. En de terugweg. De schoonheid van verval. De Paus handje drukkend met Joop Zoetemelk. De film met de geruststellende gedachte aan de slechte afloop. De laatste lik pindakaas, Tammy Wynette op, Feyenoord nooit meer kampioen. En splinters, overal splinters. In onze gespleten stad. En Broes (tegen de kou). Meegezogen, vuistdiep, die trechter in. Hij. Zij. Wij. Spookrijders.

1 Reactie

  1. Raymonde Hendriks Antwoord

    Spookreflexies, ik houd ervan, het kan van alles zijn en steeds komt de liefde voor het woord en je familie tot uiting,prachtige foto trouwens van oma Hendriks, ik ben de volgende generatie oma Hendriks en dat al 23 jaar met veel trots.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Log In or Sign Up