SPOOKREFLEXIES VI

In de rubriek SPOOKREFLEXIES worden telkens de laatste vijf korte artikelen opgenomen die onlangs werden gepubliceerd op Facebook en/of op Instagram.

In deze serie:

Ontmand
Zoon van God
Lactaat
Brandnetelreet
Bel Anita!

 

***

ONTMAND

18 april 2019 (Spookreflexie VI.1)

Ze hebben de bomen gekapt op onze parkeerplaats. Geen idee waarom. Misschien dreigde het te groen te worden in onze wijk.

Toen ik de getopte bomen zo troosteloos zag staan, voelde ik onmiddellijk aan mijn mannelijkheid.

Ik dacht aan vroeger, toen de slager vroeg of ik misschien een stukje worst wilde nadat hij met een satanisch lachje zijn mes te plotseling in de leverworst had gezet. Ik rende huilend zijn winkel uit.
In mijn kruis getast.

Als de bomen op onze parkeerplaats… ontmand.

Ontmand

 

 

ZOON VAN GOD

21 april 2019 (Spookreflexie VI.2)

(Zaterdag 2 april 2016, Cauberg)

Spookrijder: ‘Jouw Zoon zal over welgeteld 1.480 dagen de Amstel Gold Race winnen.’

Adrie: ‘Pardon?’

Spookrijder: ‘Jouw Zoon. Dat ie over ruim 211 weken de Amstel zal winnen.’

Adrie: ‘Hoe…?’

Spookrijder: ‘Hij gaat iedereen versteld doen staan. Hij zal alle wielerwetten overboord gooien. Hij zal wieleranalisten slapeloze nachten bezorgen. Hij vervangt vraagtekens met uitroeptekens. Hij zal voor de verlossing zorgen. Jouw zoon.’

Adrie: ‘Maar…?’

Spookrijder: ‘Let op mijn woorden. Het zal geschieden. Op zondag 21 april 2019. Op de dag waarop de westerse wereld Pasen viert. Het feest van de opstanding. En met een Franse schoonvader weet je uiteraard wat Mathieu betekent.’

Adrie: ‘Nee…eigenlijk niet…’

Spookrijder: ‘Zoon van God. Daarom wil ik nu zo graag op de foto met Zijn Vader…’

 

 

 

LACTAAT

25 april 2019 (Spookreflexie VI.3)

Twee duimen. Op zoek. Naar die melkzure bobbel in je dijspier waarin het trainingsgif zich heeft genesteld. Als een teek. Lactaat wordt die troep genoemd. Je schijnt het zelf aan te maken. Ongevraagd. Ongewild ook.

Lactaat is zo taai als kauwgom onder je schoenzool.

En dan. Dat onvermijdelijke moment dat de twee duimen van je vrouw de onderhuidse lactaatbobbel hebben gevonden… dat diezelfde twee duimen zich steeds dieper in je vlees wringen… dat de tranen in je ogen springen … dat je in staat bent om je vrouw met een rechtse directe uit te schakelen als jij je tanden hebt gezet in de nieuwe Donald Duck om het niet uit te gillen van de pijn.

Lactaat geeft zich niet zomaar gewonnen. Lactaten zijn net Duitse voetballers.

‘Gaat het een beetje?’, vraagt je valse vrouw met een satanisch lachje. Zij is Zwarte Magica uit de Donald Duck die je zojuist in stukken heb gebeten.

‘Zat aardig vast’, zegt ze na afloop van de massage zonder happy end.

Lactaten zijn slechte verliezers. Als politici.

 

 

BRANDNETELREET

29 april 2019 (Spookreflexie VI.4)

Vanwege het slechte weer op Koningsdag was ik gedwongen binnen te trainen. Op de Tacx. Ik had vier bloktrainingen voorzien.

Tijdens de derde training kon ik de schurende pijn aan mijn brandende reet niet langer verduren.

‘ANIET?!’, riep ik naar de woonkamer.

‘JA?’

‘HOU M’N ZADEL ALSJEBLIEFT EFFE VAST! HET GAAT NIET MEER!’

Voor een minuut kon ik uit het zadel. Tijdens die minuut zong mijn reet het volkslied. Engeltjes streelden met hun toverstafjes mijn bilspleet. Het voelde als een zeebries op een lentemorgen. Ik dacht aan paardenbloemen. Aan een vrijgelaten gedetineerde. Aan autorijden met een open dak.

Na die ene minuut begon de kwelling opnieuw. De duivel had mijn zadel voorzien van prikkeldraad, smeerde mijn anus in met zand en sambal en ontstak met een gasbrander zijn vagevuur onder mijn reet.

Een dag later wandelde ik met mijn vader door een parkje. Toen ik een met brandnetels ingesloten bankje passeerde dacht ik aan de trainingen van Koningsdag en krabde ik aan mijn brandnetelreet.

Wielrennen is de godsdienst van de pijn, zong mijn favoriete zanger.

 

 

BEL ANITA!

3 mei 2019 (Spookreflexie VI.5)

Ik was vanuit Limburg onderweg naar huis.
Het vasthouden van een mobiele telefoon in de auto kost je tegenwoordig 240 euro, had ik ergens gelezen. Dus probeerde ik voor het eerst in mijn leven de spraakfunctie van mijn auto.

‘BESTEMMING!’, riep ik naar mijn dashboard dat me de keuze had laten maken tussen Bestemming, Radio, Muziek, Telefoon en Mijn Toepassingen.

‘ADRES!’ luidde mijn volgende commando.

Mijn dashboard bleek een vriendelijke vrouwenstem en bepaald niet accentgevoelig, want het suggestieve voorbeeld op het display luidde Laagweg 10, Amsterdam.

Al dagen probeerde ik het succes van onze voetballende vriendjes uit de hoofdstad (categorie bestknapmaarmaghetindemediaeenonsjeminder) te ontlopen, maar zelfs het spraaksysteem van mijn auto bleek geïndoctrineerd, dus riep ik verbeten:

‘CENTRAAL STATION ROTTERDAM!’

Tot mijn stomme verbazing antwoordde de vrouw dat ik een keuze moest maken tussen de Van De Leckestraat, de La Fontainestraat of de Van der Sasstraat. Het leek in de verste verte niet op Centraal Station Rotterdam.

Door alle consternatie moest ik bovenop mijn rem trappen, omdat ik op het punt stond een overstekende bejaarde Limburger aan te rijden. Bij deze manoeuvre bleek ik per bijna-ongeluk met mijn rechterduim de spraakfunctie te hebben gereactiveerd. Met een bonkend hart van de spanning riep ik ‘TELEFOON!’ toen het hoofdmenu weer werd opgelepeld.

‘Wilt u Xander mobiel bellen?’, vroeg de vrouw. Ik was radeloos. Ik wist niet eens hoe je Xander moest uitspreken. Pal voor mijn voorruit tikte de bejaarde Limburger met zijn wijsvinger op zijn voorhoofd.

’NEE!’, schreeuwde ik in paniek naar mijn dashboard….’BEL ANITA!’

 

 

Tagged under:

Spookrijden. Achteruit rijdend, met het verkeer mee. Geen paniek, want It's Life And Life Only. Windje tegen, de Brug op. Fietsen als een forel. Met een harslaag over mijn wortels. De B-kant van een singletje. En de terugweg. De schoonheid van verval. De Paus handje drukkend met Joop Zoetemelk. De film met de geruststellende gedachte aan de slechte afloop. De laatste lik pindakaas, Tammy Wynette op, Feyenoord nooit meer kampioen. En splinters, overal splinters. In onze gespleten stad. En Broes (tegen de kou). Meegezogen, vuistdiep, die trechter in. Hij. Zij. Wij. Spookrijders.

1 Reactie

  1. Raymonde Hendriks Antwoord

    Heel leuk, dat bedoel ik nou, de gewone dagelijkse dingen zo opschrijven dat je moet grinniken en gelijk een leuke dag hebt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Log In or Sign Up