SPOOKREFLEXIES IX

 

 

In de rubriek SPOOKREFLEXIES worden normaliter de laatste vijf korte artikelen opgenomen die onlangs werden gepubliceerd op Facebook en/of op Instagram.
Dit speciale Deel IX bevat alleen de Spookrefexies die ik tijdens mijn zomervakantie schreef.

Veel (her)leesplezier!

In deze serie:

De Bidon van Jesus
Tourobservatie
Hij Leeft Nog!
Het Kerkje van Suzette
Kaarsje
Schilderij
Wielervrouwen
De Zoon van mijn Vriend
Als De Dag van Morgen
De Engelen van Aafje
Manuscript

 

***

DE BIDON VAN JESUS

24 juli 2019 (Spookreflexie IX.1)

Ik stond langs de D975, de provinciale weg die van Orange naar Vaison-la-Romaine leidt. Het was boven de 38 graden.

De Tourfans zwaaiden naar de vijf helikopters die als roofvogels boven onze rood aangelopen hoofden zweefden.

Stoere motards van de Franse gendarmerie scheurden voorbij. De kopgroep was in de verte al te zien. De bloedhete lucht boven de D975 trilde en was zwanger van de opwinding. Een Hollands meisje rende op het laatst naar onze kant van de weg en ging pal voor mijn neus staan. Ze verontschuldigde zich geenszins.

Binnen een mum van tijd was de kopgroep alweer voorbij. We misten Bauke Mollema, maar riepen wel zijn naam.
Eén renner wierp zijn bidon tegen mijn scheen. Het Hollandse meisje was te laat.

De bidon kwam mij toe.

Hij kwam van nummer 154 Jesus Herrada.
Levensles van vandaag: Jesus leeft en geeft.
En ik was weer kind.

 

TOUROBSERVATIE

25 juli 2019 (Spookreflexie IX.2)

Pal tegenover me staat een norse Fransoos geduldig te wachten op wat komen gaat. Ter bescherming tegen de zon draagt hij een geel Tour de France hoedje uit de tijd van Anquetil. Opveren doet hij al niet meer sinds 1985 toen Hinault als laatste landgenoot de Tour won. Sindsdien had het leven veel van zijn kleur verloren.

Hij staat hier langs de D975 vanwege de successen van Pinot en Alaphilippe. In ieder land viert opportunisme hoogtij in de sport, het wordt vreemd genoeg alleen de Fransen verweten.

Af en toe komt zijn vrouw in bloemetjesjurk wiegelend vanachter een rij coniferen tevoorschijn. Een stilzwijgend nee-schudden van haar echtgenoot volstaat om haar plaats weer in te nemen in de schaduw van de coniferen.

Ik heb er een godsvermogen voor over om bij dit Franse stel te zijn als Alaphilippe of Pinot aanstaande zondag op de Champs Élysées de gele trui overhandigd krijgt uit de handen van Macron. Ik zal snikkend aan zijn zijde de Marseillaise zingen. De ongelofelijke stank uit zijn tandeloze bek zal ik voor lief nemen. Ik zal alles drinken wat hij me voorschotelt. Het zal laat worden. Ik zal op de bloemetjesjurkschoot van zijn mopperende vrouw in slaap vallen.

Buiten zal ik braken. De smaak in mijn mond zal me voor altijd herinneren aan mijn nieuwe Franse vriend.

 

HIJ LEEFT NOG!

25 juli 2019 (Spookreflexie IX.3)

Het is vandaag precies zes jaar geleden dat mijn tweede vader Lex, de Godfather van ons Spookrijdersgilde, overleed.

Ieder jaar herdenk ik hem, bij voorkeur op de fiets. Niet dat ie zelf iets met wielrennen had. Uitslovers waar hij wel respect voor had, zo omschreef hij wielrenners en daarmee de facto mij. Cryptisch taalgebruik was hem bepaald niet vreemd.

Ik hield van hem ondanks en dankzij zijn eigenaardigheden. Hij had lak aan consequent gedrag en was een lopend vat tegenstrijdigheden.

Onderweg naar Bédoin werd ik ingehaald door een Britse auto waarin het woord KUT voorkwam in het kentekenbord. Die voorbode deed mij glimlachen, omdat volgens mopperpot Lex alles en iedereen vroeg of laat gewoon kut was.

Zijn lijfspreuk -en destijds ringtone- was Hij Leeft Nog!, analoog aan de carnavalsklassieker van het Bossche trio No Nonsens.
Zelfs op zijn sterfbed, zes jaar geleden, toen hij nog geen 40 kilo woog en ik hem vroeg hoe het met hem ging antwoordde hij met een ondeugende knipoog in vet Brabants:

“Hij Leeft Nog!”

En ik fluisterde het vandaag. Voor hem. Op de top van de Mont Ventoux. Met een vingertje omhoog.

 

 

HET KERKJE VAN SUZETTE

26 juli 2019 (Spookreflexie IX.4)

We fietsten vandaag door de Vaucluse, Estelle en ik. De kronkelige D90 bracht ons van Malaucène naar Beaumes-de-Venise. Halverwege stopten we. Vanaf de Col de la Chaine hadden we een prachtig uitzicht op het verder gelegen gehucht Suzette.

We besloten haar kerkje te bezoeken.

De église Notre-Dame de Suzette was het kleinste kerkje dat ik ooit had gezien.

‘God vindt het vast wel goed dat we één keer onze fietshelmen ophouden Es’, zei ik toen we het trapje naar beneden namen. Het kerkje was lager gelegen dan het straatniveau.

‘Het lijkt wel een grot pap’, zei Estelle.

Het interieur bestond uit enkele kerkbankjes, een bescheiden altaar, een Jezusbeeld, een beeld van de Heilige Maagd Maria en een uitgedroogd stenen wijwatervat.

God scheen Zijn provencaalse licht door de ronde ramen van het kerkje die me aan patrijspoortjes van een verlaten piratenschip deden denken.

Eenmaal buiten namen we plaats op een bankje in de schaduw, vlakbij de église Notre-Dame de Suzette.

Estelle zat naast mij. We glimlachten en zwegen. Vrede was met ons. Het was dé plek en hét moment om in stilte boete te doen, een liedje te zingen of de Lieve Heer te bedanken voor de helende werking van de vélo.

Waarom gaat er buiten zoveel fout, vroeg ik mezelf en de Lieve Heer af terwijl we alweer onderweg bleken te zijn.

 

 

KAARSJE

28 juli 2019 (Spookreflexie IX.5)

Ik stak vandaag in de kerk van l’Isle-sur-la-Sorgue een kaarsje aan voor mijn vader. Dat was voor het eerst sinds zijn overlijden, bijna twee maanden geleden.

Het kaarsje was eigenlijk een theelichtje dat me één euro kostte.

l’Isle-sur-la-Sorgue is momenteel de verblijfplaats van mijn favoriete Franse zanger Renaud. Ik had op social media foto’s voorbij zien komen waarbij Renaud in zorgwekkend vervallen staat op een terras een sigaretje rookte. Hij droeg een warrige grijze baard en er zaten vuistdikke wallen onder zijn ogen.

Hij lachte niet, maar hij schijnt dan ook al een paar maanden droog te staan. Renaud herstelt hier voor de zoveelste keer in zijn leven van een alcoholverslaving.

In 2005 bezochten we nog een concert van Renaud in Lille. Mijn vader en moeder knepen in elkaars hand bij Mistral Gagnant.

Op de heenweg naar l’Isle-sur-la-Sorgue draaiden we Renauds muziek terwijl we herinneringen ophaalden over mijn vader.

‘Ik ben hier ook met pa geweest. Hij was gek op dit soort marktjes. Ik moest bij een fruitkraam een perzik vasthouden voor de foto.’

Ik slikte. Het was inderdaad typisch mijn vader die een broertje dood had aan spontaniteit voor een foto. Mijn moeder staarde door het autoraam naar de cypressen wier toppen eerbiedig bogen voor de straffe mistralwind.

‘A m’asseoir sur un banc cinq minutes avec toi, et regarder le soleil qui s’en va’, zong Renaud in mijn hoofd, terwijl ik het kaarsje voor mijn vader ontstak.

Al mijn helden zijn gevallen of vervallen.

Renaud zouden we tot mijn vreugde en spijt niet tegenkomen.

 

 

SCHILDERIJ

29 juli 2019 (Spookreflexie IX.6)

Zonder dat ze het wist was mijn vrouw een schilderij.

Ze lag op een bankje en genoot van de zon die als een wisser strepen schaduw over de grove stenen muur trok. Ze droeg het gele jurkje dat ze die ochtend op een marktje had gekocht.

Net als in een schilderij werd de tijd stil gezet. Ze poseerde niet, ze was. Zonder verleden, toekomst, geluid, richting of beweging.

Alles volstond.

Er was slechts mijn vrouw. Haar blote dij. Het bankje. De gele jurk. Haar glimmende arm. De stenen muur. De half openstaande deur en het dikke gordijn dat in een diagonale lijn de symmetrie van de deuropening verbrak.

Mijn vrouw was een schilderij. Kon ik maar schilderen.

 

WIELERVROUWEN

30 juli 2019 (Spookreflexie IX.7)

Mijn hele wielerleven dat dik vier decennia beslaat weet ik mij omgeven met wielervrouwen.

Dat begon met mijn moeder. Zij verzorgde mij nadat ik op Camping ‘t Hoekske in de zomer van 1978 een bocht te snel te kort had genomen. Ter hoogte van de speeltuin smakte ik à la Wout van Aert tegen het hek waarin mijn stuur was blijven hangen. De pleisters en verbanddozen waren niet aan te slepen.

Sindsdien kijkt mijn moeder geen enkele afdaling meer als wielrennen op TV is.

In mijn getrouwde leven nam Anita die rol over. Ze plakt pleisters en banden, masseert, vult mijn bidons, scheert mijn benen, wast mijn kleding, legt mijn repen klaar, maakt mijn gezicht schoon, troost me als ik faal en remt me af bij vlagen van overmoedigheid.

Onze dochters zijn de nieuwe generatie wielervrouwen van mijn leven. Zij hebben sinds enkele jaren de liefde voor de vélo ontdekt. Ze zijn fan van de Tour en proberen te “zitten” als Chantal die zij Chantie noemen.

Als we met zijn drieën gaan fietsen noemen ze het koers en dan op zijn Vlaams. Kuurs of zoiets.

Vandaag was het Kuurs in de Gorges de la Nesque.

In de afdaling viel Estelle. Eigen schuld zei ze nog, want ze had omgekeken naar haar zus en daardoor een bocht gemist. Niet erg, wel vervelend.

Gelukkig waren mijn moeder en Anita er meteen voor de eerste hulp.

Zonder wielervrouwen geen wielerleven.

 

DE ZOON VAN MIJN VRIEND

1 augustus 2019 (Spookreflexie IX.8)

Mijn vriend kwam op bezoek. Met zijn vriendin of vrouw. En hun zoontje van vijf.

De zoon van mijn vriend en ik zijn fan van elkaar.

‘We maken jouw gezicht van lekkers’, zei de zoon van mijn vriend.

Mijn ogen en mond waren gemaakt van pindacornuco’s. Mijn neus was een carambar. M&M’s vormden de contouren van mijn gezicht. ‘Deze twee blauwe zijn jouw ogen.’
Ik was om op te vreten.

Daarna husselde hij plotseling al het lekkers door elkaar.

‘Jouw gezicht is nu weg’, zei de zoon van mijn vriend tevreden.

‘Iemand nog wat drinken?’, vroeg ik gezichtsloos alsof ik uit een schilderij van René Magritte was weggelopen

 

 

ALS DE DAG VAN MORGEN

2 augustus 2019 (Spookreflexie IX.9)

Ik beklom de Mont Ventoux met dochter Fabienne. Er was voor haar meer te winnen dan alleen het bedwingen van een berg op een racefiets.

Op de Mont Ventoux worden herinneringen en beloftes gemaakt. We nemen er afscheid van gisteren en verwelkomen de dag van morgen.

Op de heenweg passeerden we een man die op één been fietsend de nabij gelegen Col de Notre-Dame-des-Abeilles beklom. Het kon dus altijd erger. Een levensles. Bruce Springsteens Tougher than the Rest stond op.

‘Geen Bruce onderweg da’lijk Es’, zei Fabienne, ‘anders moet ik huilen en dan haal ik het niet.’

Bruce komt ons even dichtbij als de dag van morgen.

Haar door een val gehavende zus Estelle koos daarom voor Don’t Stop Me Now van Queen en Hoe Het Danst van haar jeugdvriendin Davina Michelle die in ons gezin nog gewoon Mies wordt genoemd. Ze danste steeds als we voorbij reden.

Onderweg spraken Fabienne en ik over haar vriend Jeremy, over haar werk en over haar opa. We glimlachten als we in de verte haar moeder, oma en zus zagen staan. Oma hield het niet droog.

Ze wilde nergens stoppen en ze had in de laatste kilometer geen duwtje nodig. Ze moest dit zelf doen.

Bovenaan de top stonden we met zijn vijven in droeve strijdvaardigheid in een cirkel bijeen.

De Mont Ventoux is ons spiegelbeeld die ons herinnert: ik weet het nog als de dag van morgen.

 

DE ENGELEN VAN AAFJE

3 augustus 2019 (Spookreflexie IX.10)

Ik kreeg van mijn fietsvriend Mark, directeur van Aafje, een wielrentenue. Van Aafje.

Mijn vader werd verzorgd in het verpleeghuis Aafje aan de Endeldijk in Rotterdam-Zuid. In dromen noemde ik al zijn verpleegsters Aafje. Dat was makkelijker te onthouden.

Aafje verzorgde mijn vader tot de laatste minuut van zijn leven op een manier zoals mijn moeder het jarenlang daarvoor deed. Toen mijn vaders lichaam het verpleeghuis op een brancard verliet hadden de engelen van Aafje een snikkende erehaag voor hem gemaakt.

‘Mijnheer Wim was een chique mijnheer’, zei een van de ontroostbare engelen van Aafje, ‘zo lief.’

Onze familie heeft deze engelen stuk voor stuk hoog zitten. Erg hoog. Zo hoog als de top van de Mont Ventoux, de berg die door engelen wordt bewaakt.

Als eerbetoon beklom ik vandaag de Ventoux vanuit Malaucène. Dat was wel het minste dat ik namens de familie terug kon doen.

Voor de engelen van Aafje.
Voor mijn fijne vriend Mark.
Voor mijn lieve vader.

 

 

MANUSCRIPT

5 augustus 2019 (Spookreflexie IX.11)

‘Jouw manier van typen lijkt op pianospelen pap’, zei Estelle aan het begin van de vakantie waarin ik voornamelijk fietste, at en dronk. In die volgorde.

Tussen de bedrijven door werkte ik met mijn pianovingers aan het manuscript van mijn eerste roman waaraan ik drie jaar geleden al was begonnen en die me om de zoveel maanden roept als een verleidelijke vrouw waartegen geen enkele weerstand te bieden is.

Ieder vrij moment van mijn vakantie werd eraan gespendeerd. Aanvankelijk herlas en herschreef ik meer dan dat ik schreef. De karakters liepen elkaar te vaak te veel in de weg. De verleidelijke vrouw keerde zich tegen me en dat maakte me ongelukkig, onrustig, verdrietig maar vooral kwaad. Bij zo’n gebrek aan wederzijds begrip dreigde zelfs een scheiding van tafel en bed.

Begin deze vakantie riep ik alle hoofdpersonen bijeen en vroeg ik hen om mij eensluidend mee te slepen in hun waargebeurde avontuur dat ik zelf zou verzinnen. Ze bevreemdden me, bezorgden me slapeloze nachten, deden me lachen en huiveren tegelijk.

‘Je hebt inderdaad pianovingers pap’, zei Fabienne, ‘je toetsenbord is je klavier.’

Dezelfde vingers werkten als een bezetene aan het manuscript dat nog niet af is. Onze vakantie wel.

Ik heb geen seconde rust gehad, precies zoals het moet.

 

 

Tagged under:

Spookrijden. Achteruit rijdend, met het verkeer mee. Geen paniek, want It's Life And Life Only. Windje tegen, de Brug op. Fietsen als een forel. Met een harslaag over mijn wortels. De B-kant van een singletje. En de terugweg. De schoonheid van verval. De Paus handje drukkend met Joop Zoetemelk. De film met de geruststellende gedachte aan de slechte afloop. De laatste lik pindakaas, Tammy Wynette op, Feyenoord nooit meer kampioen. En splinters, overal splinters. In onze gespleten stad. En Broes (tegen de kou). Meegezogen, vuistdiep, die trechter in. Hij. Zij. Wij. Spookrijders.

1 Reactie

  1. RAYMONDE hENDRIKS Antwoord

    Meteen naar Frankrijk en dan naar de omgeving van de Mont Ventoux met hetzelfde weer, prachtige reflexies. Het zal veel mensen bekoren als ze dit lezen.

Laat een reactie achter op RAYMONDE hENDRIKS Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Log In or Sign Up