SPOOKREFLEXIES IV

In de rubriek SPOOKREFLEXIES worden telkens de laatste vijf korte artikelen opgenomen die onlangs werden gepubliceerd op Facebook en Instagram.

In deze serie:

Spaatjerood
Verwondering
Neveneffect
Guillem
De Mens

 

***

SPAATJEROOD

9 maart 2019 (Spookreflexie IV.1)

Ik was gisteravond sinds lange tijd weer eens in een rockcafé. Terwijl de band speelde deed ik een bestelling.

‘EEN SPAATJEROOD GRAAG!’

‘WAT?’

‘EEN SPAATJEROOD! GRAAG!’

‘VOLGENS MIJ HEBBEN WE DAT NIET. ALLEEN NORMAAL WATER!’

‘NORMAAL WATER IS OOK GOED! SPAATJEBLAUW!’

‘WAT?’

‘SPAATJEBL… EH NORMAAL WATER! OOK GOED!’

De juffrouw met tattoos en een olijke neuspiercing knielde voor het koelkastje en haalde er na wat gewroet een flesje met een rode dop uit. Ze liet het me zien en vroeg:

‘IS DIT HET? JA TOCH? ROOD! HEBBEN WE HET TOCH!’

Juist toen het nummer nogal subiet was afgelopen antwoordde ik in de plotselinge stilte:

‘JA DAT BEDOEL IK INDERDAAD! SPAATJEROOD!’

Het hele rockcafé, inclusief twee bebaarde leden van een motorclub, draaide zich naar mij toe.

Niets in mijn leven gaat vanzelf.

 

 

VERWONDERING

11 maart 2019 (Spookreflexie IV.2)

We reden die zaterdag voor de laatste keer naar haar nieuwe appartement dat ze met Jeremy ging betrekken.

Fabienne zag spierwit. Het hooi dreigde het te winnen van de vork.

Door de speakers klonk There Goes My Everything van Tammy Wynette. We passeerden het troosteloze metrostation dat naar de nóg troostelozere naam Graskruid luistert.

Tammy nam de regie over:

“There goes my reason for living
There goes the one of my dreams
There goes my only possession
There goes my everything…

‘Kut’, zei ik tijdens het tweede couplet omdat ik graag mag vloeken als de emoties me de baas worden. Fabienne glimlachte op de manier zoals Robbert Long het moet hebben bedoeld toen hij Flink Zijn schreef.

Tammy doorzag het moment. Het moment dat je dochter het ouderlijke huis verlaat.

“As my memory turns back the pages
I can see the happy years we had before”

Ik sloeg rechts af en schonk Fabienne een natte knipoog. Ze keek naar buiten en zag verwondering.

 

 

NEVENEFFECT

12 maart 2019 (Spooreflexie IV.3)

Afgelopen vrijdag trad zijn band op. Wij gingen kijken. ‘Door Ome Beer, je broer en door jou ben ik gitaar gaan spelen. Bedankt dat je er bent man.’

Hij omhelsde me en at daarna een bord nasi. Voordat hij achter de coulissen verdween om zich om te kleden bedankte hij me nog maar eens.

Vroeger speelden we met drie neven gitaar met een tennisracket. Long Tall Erny & The Shakers’ Do You Remember was ons klassieke optreden op verjaardagen.

Nu speelt hij in het echie. Als een jonge hond. Als de sologitarist zijn Wha-Wha pedaal intrapt, begint de betovering bij hem. Hij lacht, springt, zweet. De hemel breekt open.

Je moet een hart van beton hebben als je niet van mijn neef houdt.

 

 

GUILLEM

16 maart 2019 (Spookrflexie IV.4)

Mijn fiets heet Guillem en is daarmee een impliciet eerbetoon aan mijn vader die Wim heet.

Mijn fiets is gehavend. Hij mist al weken zijn voorwiel. Zoals een bokser een voortand uit zijn gebit mist.

Bij mijn vader werd deze week een kies getrokken. Mijn vader had geen idee wat met hem gebeurde, net als Guillem toen ik hem een paar weken geleden niet onder controle had. Als het leven je overkomt, speelt God dieffie met verlos.

Vannacht droomde ik.

Guillem had Alzheimer en Wim kreeg een nieuw voorwiel waarmee hij de Tour de France won.

 

 

DE MENS

19 maart 2019 (Spookreflexie IV.5)

De mens verwijt
De mens onderbreekt
De mens beledigt
De mens troost
De mens vindt
De mens stinkt
De mens wijst
De mens eet
De mens zwijgt
De mens vloekt
De mens hypo
De mens criet
De mens blij
De mens verdriet
De mens gebekt
De mens bedekt
De mens deugt
De mens leugt
De mens vermoedt
Dat de ene mens kan
als de andere mens nog moet.
Zoals de ene mens zwijgt
& het de andere mens verwijt
dat de mens beschikt
terwijl God nog wikt.

& dan zo’n stiekeme asociale hufter die in het holst van de nacht de achterkant van mijn wagen in mekaar rijdt & niet de ballen heeft om een briefje onder mijn ruitenwisser achter te laten.

Burn in hell modderfokker!

 

 

Tagged under:

Spookrijden. Achteruit rijdend, met het verkeer mee. Geen paniek, want It's Life And Life Only. Windje tegen, de Brug op. Fietsen als een forel. Met een harslaag over mijn wortels. De B-kant van een singletje. En de terugweg. De schoonheid van verval. De Paus handje drukkend met Joop Zoetemelk. De film met de geruststellende gedachte aan de slechte afloop. De laatste lik pindakaas, Tammy Wynette op, Feyenoord nooit meer kampioen. En splinters, overal splinters. In onze gespleten stad. En Broes (tegen de kou). Meegezogen, vuistdiep, die trechter in. Hij. Zij. Wij. Spookrijders.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Log In or Sign Up