SPOOKREFLEXIES III

In de rubriek SPOOKREFLEXIES worden telkens de laatste vijf korte artikelen opgenomen die onlangs werden gepubliceerd op Facebook en Instagram.

In deze serie:

Kusje Erop
Rode Ogen
Lentestorm
Verslaafd
Townes

***

KUSJE EROP

28 februari 2019

Begin deze maand werd ze tweede bij het WK Veldrijden. Een onfortuinlijke fietswissel speelde haar parten.

Deze week gaf zij een veldrijd clinic. Georganiseerd door Koers is Koers.

Terwijl zij de deelnemers twee uur lang de kneepjes van het crossen bijbracht, oefende ik stiekem op het wisselen van fietsen.

Na afloop vroeg zij naar mijn verwondingen, ik naar haar vader. Ik dikte de toedracht van mijn val aan, zij zwakte de malheur van haar pa af.

We gingen samen op de foto, Lucinda en ik. Ze vond het jammer dat ik niet mee kon fietsen. En ik vroeg om een kusje erop.

 

RODE OGEN

1 maart 2019

‘Wacht. Ik heb nog wat voor je’, zei ze terwijl ze de trap op rende.

Met soortgelijke snelheid stond ze weer naast me.

‘Hier. Voor jou.’

Een dominee kwam voorbij.

‘Maar… ik… wat…?’

Zaterdag 23 september 2017. WK Wielrennen. Bergen. Chantal die valt, opstaat, aanvalt, wint en ons als huilend vee voor de kijkbuis achterlaat.

Enkele dagen later mocht ik haar zegetocht in een verhaal verwerken. Minutieus. Meter voor meter. Bocht voor bocht. Oog om oog.

We huilden samen aan de keukentafel.

Mijn vulpen trilde boven mijn schrijfblok. Chantal wendde haar hoofd schuin af en keek me voor een moment met rode vochtige ogen aan.

Veel echter kon het leven ooit worden.

 

LENTESTORM

4 maart 2019

Ze werd 6.817 dagen geleden geboren met gitzwart haar. Als van Ron Wood. Twee felle ogen keken brutaal de wereld in: wie ben je dan?

Ik mocht haar vader zijn.

Uit angst voor een vlucht naar voren liep ze als peuter aan een tuigje. Zoals je een jonge hond beteugelt. Uit liefde. En uit angst.

Ze trapte de lattenbodem van haar ledikantje aan gort. Uit woede. Omdat ze de slaap onrechtvaardig achtte. Zij bepaalde zelf wanneer de dag ten einde was gekomen en iedere dag duurde te kort.

De peuter werd puber. De scholier werd student.

Haar inlevingsvermogen, loyaliteit, humor, mensenkennis en woordenschat gaven haar een remmende voorsprong. Ze neemt niets en niemand voor lief en plaatst graag vraag- en uitroeptekens.

Haar geduld moet je verdienen.

Ze is licht als een veer en onverzettelijk als een legertank. Haar schaterlach blaast bomen omver, haar sproetjes zijn als lentebloesem.

Vandaag, maandag 4 maart 2019, is de wereld haar speelveld en is ze geen tiener meer. Als de herontdekking van zichzelf vraagt ze me: pap wie ben ik?

‘Jij?’, antwoord ik dan, ‘jij bent onze lentestorm.’

 

VERSLAAFD

6 maart 2019

Urenlang kan ik kijken naar haar slapende gezicht. Dan weet ik dat de vrede nabij is. In het vertrouwde herken ik steeds weer wat nieuws, zoals een goed kunstwerk je kan blijven verrassen.

In de ochtend zet ze koffie voor me en vult ze het huis met het geluid van de tweede viool. Ze spreekt als de stilte, precies zoals een beroemde zanger ooit beweerde.

Overdag op kantoor slaat ze me gade. Zorgzaam, zorgelijk en bezorgd. Op warme zomerdagen houdt ze haar haar bijeen in een minuscuul staartje waarin ik God herken.

‘s Avonds kookt ze voor me. Afwassen hoef ik niet. Ze houdt me in de gaten als ik schrijvend en trainend het gaatje opzoek. Ze is alles wat ik doe.

Als het te laat wordt, gaat ze alvast naar bed.

‘Stop je zo lieverd?’, vraagt ze me als ze wakker wordt en ze mijn zoekende alter ego achter het beeldscherm ziet.

Vandaag wordt ze 57 jaar. Belachelijk oud. We maken er graag grappen over. Zij is sterker dan ik. Ik mag haar niet overleven.

Ik ben verslaafd aan haar.

 

TOWNES

8 maart 2019

Soms zoekt het verdriet mij op. Ongevraagd.
Soms zoek ik het verdriet zelf op. Onbewust.
Eenmaal beneden draai ik zijn muziek. Een geruststellende gedachte dat je droefenis een stem heeft.

Ik zag hem ooit optreden in Rotown. Toen hij If I Needed You zong, verging de wereld op een aangename manier. Triestheid kreeg handen en voeten. En een gitaar. Een een eenzame strot.

Zijn muziek heeft de smaak van whiskey en ruikt naar gebruikt hotelbeddengoed.

Hij was een hele grote mijnheer. Misschien wel omdat hij zijn lied zong omwille van het lied en niet onwille van het publiek.

Hij zou vandaag 75 jaar zijn geworden. Vanavond maar aan de bourbon.

Proost Townes.

 

 

Tagged under:

Spookrijden. Achteruit rijdend, met het verkeer mee. Geen paniek, want It's Life And Life Only. Windje tegen, de Brug op. Fietsen als een forel. Met een harslaag over mijn wortels. De B-kant van een singletje. En de terugweg. De schoonheid van verval. De Paus handje drukkend met Joop Zoetemelk. De film met de geruststellende gedachte aan de slechte afloop. De laatste lik pindakaas, Tammy Wynette op, Feyenoord nooit meer kampioen. En splinters, overal splinters. In onze gespleten stad. En Broes (tegen de kou). Meegezogen, vuistdiep, die trechter in. Hij. Zij. Wij. Spookrijders.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Log In or Sign Up