SPOOKREFLEXIES II

In de rubriek SPOOKREFLEXIES worden telkens de laatste vijf korte artikelen opgenomen die onlangs werden gepubliceerd op Facebook en Instagram.

In deze serie:

Linzen
Laagjes
Boodschappen
Adrian!
Klarinet

***

LINZEN

14 februari 2019

Ik trainde op de Tacx. Ik trapte en trapte in mijn eigen val. Zonder rem, zonder een weg terug. Ik moest door, al bleef de Tacx staan. Ik zweefde. Althans, dat beweerde Patrick Bertrand in mijn oortjes. Allez hop.

Gebrek aan fietstalent gecompenseerd met manakiale trainingsarbeid.

Na de training viel ik haast van mijn fiets. Ik tolde als vanouds, nam een te snelle slok Isostar en proestte het uit:
over de iPad, over mijn stuur, over mijn shirt, over de grens, over mijn nek.

We hadden iets met linzen gegeten, herinnerde ik me toen ik het behang probeerde schoon te maken.

 

LAAGJES

17 februari 2019

Vandaag fietste ik voor het eerst dit seizoen buiten.

Ik stond in mijn nakie voor mijn wielerkledingkast.

Met de rust van een dominee legde ik mijn helm, petje, bril, hartslagband, sokken, schoenen, overschoenen, handschoenen op de massagetafel van mevrouw de Spookrijdert.

Mijn vingers gleden over de hangertjes met de naar aandacht snakkende wielertenues.

Ik koos voor het maagdelijk wit met het rode stopbord, omdat mijn jaarlijkse maidentrip het Spookrijderstricot verdient: als waarschuwing voor de medeweggebruikers, maar vooral voor mezelf… ook dit jaar gaan we er weer gewoonweg tegenin.

Thermoshirt. Spookrijdersshirt. Spookrijdersallseasonjack. Spoorkijderswindjack.

Vier laagjes.

Bij thuiskomst ontkleedde ik me voor de spiegel. Langzaam. Erotisch. Laagje voor laagje. Alleen mijn helm liet ik op. Uit respect voor Randy Newman’s You Can Leave Your Hat On.

Totdat ik mijn naakte zelf was.

Voor de Spookrijder was het wielerseizoen 2019 officieel begonnen.

 

BOODSCHAPPEN

21 februari 2019

Ik deed voor het eerst in mijn leven alleen boodschappen. Mijn dochter had trek in vla, vanille vla.

Zelden of nooit begeef ik me alleen in de openbare ruimte. Ik wend penisnijd, pleinvrees, tandrot, scheurbuik en broekruis voor. Maar in werkelijkheid is het ordinaire luiheid die mij thuis houdt.

‘En we hebben ook bananen en douchespul voor jou nodig pap.’

‘En vergeet het bonnetje niet!’, riep mijn vrouw mij na.

In de kapperszaak naast de Albert Heijn liet een rastafari zijn dreads wassen. Zijn armen bungelden levenloos langs zijn kapperstoel. Ik had nog nooit iemand zó relaxed gezien op een donderdagavond.

Een blanke vrouw naast hem deed met een rood aangelopen hoofd haar levensverhaal. Haar krullen glommen. Alsof ze in de etalage zat, hetgeen ook zo was.

De kassière was een kassier en heette Arun. Ik hoefde geen zegeltjes, voetbalplaatjes of airmiles en ik had geen spaarkaart. Ik wilde zo snel mogelijk weg.

‘Arun…mag ik het bonnetje misschien? Moet van mijn vrouw.’

Ik was nog nooit zo ongelukkig.

 

ADRIAN!

25 februari 2019

We spraken af. De zon scheen. Er stond amper wind. We deden niemand kwaad. We dronken koffie. En verse munt thee. Met een koekje. In Rockanje.

Een auto reed van een erf. Zag vijf wielrenners over het hoofd. Een ontwijkmanoeuvre baatte niet, maar schaadde wel.

Daar lag ik. Plat op mijn muil. Een valpartij die als levensmetafoor zijn werk tot in de perfectie had uitgevoerd.

Na de val volgde het onverbiddellijke opstaan.

En nu? Als Rocky. Op de weg terug….”Adrian!!”

 

KLARINET

27 februari 2019

De vader van mijn vriend is overleden. De uitvaart was vandaag. Op de Maeterlinckweg, het eindstation van tout Rotterdam-Zuid. Buiten wachtten mensen met zonnebrillen. Handen werden geschud.

Toen we naar binnen liepen huilde een klarinet ons toe. Ik durfde mijn vriend op de eerste rij niet aan te kijken.

De geprojecteerde foto’s namen ons mee naar de jaren zeventig bij Overmaas. De linkerspits zat twee plekken rechts van me. Met gebogen schouders. Zoals veertig jaar geleden. Als een wedstrijd was verloren.

Mijn vriend las oorlogsmemoires van zijn vader voor. De kinderen van mijn vriend huilden toen aan het filmkijken met opa werd gememoreerd. Ik voelde littekens.
Een dove man voor ons vroeg hardop aan zijn buurvrouw of het nog lang duurde.

Na afloop condoleerde ik mijn vriend en vroeg ik hem naar de titel van het openingslied.

‘Strangers on the Shore’, zei hij, ‘van Acker Bilk.’

De klarinet bespeelt de andere kant van de zon, bedacht ik toen we weer buiten stonden.

 

 

Tagged under:

Spookrijden. Achteruit rijdend, met het verkeer mee. Geen paniek, want It's Life And Life Only. Windje tegen, de Brug op. Fietsen als een forel. Met een harslaag over mijn wortels. De B-kant van een singletje. En de terugweg. De schoonheid van verval. De Paus handje drukkend met Joop Zoetemelk. De film met de geruststellende gedachte aan de slechte afloop. De laatste lik pindakaas, Tammy Wynette op, Feyenoord nooit meer kampioen. En splinters, overal splinters. In onze gespleten stad. En Broes (tegen de kou). Meegezogen, vuistdiep, die trechter in. Hij. Zij. Wij. Spookrijders.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Log In or Sign Up