SPOOKREFLEXIES I

In de rubriek SPOOKREFLEXIES worden telkens de laatste vijf korte artikelen opgenomen die onlangs werden gepubliceerd op Facebook.

***

NATTE DROOM

24 januari 2019

Op 14 mei 2017 kwam de natste droom van Rotterdam-Zuid uit en werd Feyenoord onder zijn leiding voor het eerst sinds 18 jaar landskampioen.

Vandaag, donderdag 24 januari 2019, heeft hij bekend gemaakt dat hij deze zomer vertrekt bij Feyenoord. Alle vernederingen, het droevige spel, de tactische missers, zijn vage strategieën, het warrige wisselbeleid… het zij hem vergeven.

Tot in de lengte der dagen verdient Gio iedere dag een witte boterham met hagelslag, een huisdier dat hem niet teleurstelt en ’s avonds het beheer over de afstandsbediening.

Met een diepe buiging.

 

BILLY

28 januari 2019

Ik heb de laatste jaren de gewoonte aangeleerd om de spanning van de Klassieker te ontlopen.

Ik ga zonder mobiel op zak een strandwandeling maken. Ik ben in het buitenland. Ik vlucht in een grote boekenzaak.

Dit jaar had ik als bezigheidstherapie verzonnen om met hulp van schoonzoon Jeremy de beruchte IKEA kast BILLY in elkaar te zetten om plaats te bieden aan de enorme hoeveelheid rondzwervende boeken in ons huishouden.

Terwijl dochter Estelle tot zes keer toe haar vader de woonkamer in schreeuwde, kwam ik tijdens mijn gevecht met Billy het een na de andere boek tegen dat in de vergetelheid was geraakt. Camille & Paul van Dominique Bona. De Weg Omhoog van Martin Bons. 40 Jaar FC Knudde van Toon van Driel.

’s Avonds gingen we naar de film. Het werd de loodzware Franse film Nos Vies Formidables op het IFFR. In de metro, in het restaurant, in de bioscoop… iedereen lachte. Ondanks de zwaarmoedigheid van de film lachte ik ook.
Vanwege de kast Billy die stond als een huis. Net als Feyenoord vandaag.

 

CONSTIPATIE

3 februari 2019

Soms zie ik een wedstrijd van Feyenoord door de ogen van Willem van Hanegem. Dan zie ik door de ogen van Willem van Hanegem een speler na een goal het lef hebben om een wijsvinger op de lippen te leggen om aan te geven de kritiek van het publiek beu te zijn. Dan zie ik door de ogen van Willem van Hanegem een speler de lens van de camera claimen om de zwangerschap van hun partner aan te geven door de bal onder het shirt te verstoppen waarbij de duim in de mond als fopsteen figureert.

En dan kan ik, door de ogen van Willem van Hanegem, een week lang niet schijten.

 

JOHAN

7 februari 2019

Ik fietste een dik half uur met mijn blik op een witte blinde muur. Toen Jimi Hendrix’ Purple Haze door mijn oortjes klonk, kleurde de witte blinde muur paars. Verdomd als het niet waar was.

Toen belde mijn vriend. Vanuit Spanje. Zijn stem stond op een kiertje.

‘Wat hijg je….’, zei hij.

‘Ik stap net van de fiets’, zei ik, ‘getraind. Kwzeet me kapot.’

‘Johan is ziek Mar’, zei mijn vriend, ‘acute leukemie. Ben er kapot van. We moeten wat doen.’

Ik spoot een bidon water in mijn droge strot. Overtollig water vermengde zich met zweet. Ik liet mijn shirt kleddernat worden totdat ik het ijskoud kreeg. Daarna vloekte ik iets met wraak.

De Alpe d’Huez is een paarse berg op een blinde witte muur.

 

 

MIDDELVINGER

11 februari 2019

Gisteren werd Ireen Wüst op verwoestende wijze wereldkampioen. Ze noemde het “de meest speciale race uit haar leven”. De zege was een eerbetoon aan haar onlangs aan kanker overleden vriendin Paulien van Deutekom.

Na afloop reed zij met een betraand gezicht rondjes met haar middelvinger in de lucht. Het enige juiste statement dat haar wereldtitel nog meer gewicht gaf.

En inderdaad de duim is overschat, om nog maar te zwijgen van het triomfantelijke (soms zelfs vermanende) wijsvingertje.

Zolang kanker bestaat zal ook ik voortaan de middelvinger gebruiken. Om iedereen, inclusief mezelf, wakker te houden.

Het verdriet naar binnen, de woede naar buiten. Kanker verdient de middelvinger.

 

 

Tagged under:

Spookrijden. Achteruit rijdend, met het verkeer mee. Geen paniek, want It's Life And Life Only. Windje tegen, de Brug op. Fietsen als een forel. Met een harslaag over mijn wortels. De B-kant van een singletje. En de terugweg. De schoonheid van verval. De Paus handje drukkend met Joop Zoetemelk. De film met de geruststellende gedachte aan de slechte afloop. De laatste lik pindakaas, Tammy Wynette op, Feyenoord nooit meer kampioen. En splinters, overal splinters. In onze gespleten stad. En Broes (tegen de kou). Meegezogen, vuistdiep, die trechter in. Hij. Zij. Wij. Spookrijders.

1 Reactie

  1. Raymonde Hendriks Antwoord

    Feyenoord blijft een gevoelig punt, dat zal zo blijven, het fietsen is al heel lang de sport die je zelf ook met passie beoefent, veel fietsvrienden gekregen en je schrikt je kapot als Johan v.d. Velde dan ineens heel erg ziek blijkt te zijn. Ik wens hem veel sterkte met de behandeling van de ziekte en vooral herstel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Log In or Sign Up