SPOOKREFLEXIES 2


In de rubriek 
SPOOKREFLEXIES worden telkens de laatste vijf korte artikelen opgenomen die onlangs werden gepubliceerd op Facebook en/of op Instagram.

In deze serie zijn de volgende Spookreflexies te (her)lezen:

Tong
Onnederlands Goed
Vogelnest
Bruceopoly
Hashtags

***

TONG

14 februari 2020 (Spookreflexie 2.1)

Gisteren overleed Feyenoord materiaalman Carlo de Leeuw op 59 jarige leeftijd aan kanker. Tongkanker om precies te zijn.

Mooi gegeven zoiets, een oud-speler als materiaalman. Bescheidenheid kent geen tijd.

Na de 0-1 zege op Heerenveen hielden de Feyenooordspelers een intens eerbetoon aan Carlo. Op het veld. Met de supporters. Een snotterende John de Wolf, een stotterende Dick Advocaat en zingende supporters dat mensen van goede wil nooit alleen zullen lopen.

Ze konden me wegdragen.

Op het omhooggehouden doek was Carlo met zo’n vlassig jaren tachtig snorretje afgebeeld. Ik was 10 toen hij met datzelfde snorretje de tweede goal maakte in de bekerfinale van ‘80. De Leeuw van Feyenoord juichte met twee armen omhoog. Zoals het hoort, Carlito’s way.

Ik hoorde vriend en vijand zeggen dag Carlo zo’n wereldgozert was. Over niemand een kwaad woord.

Ik had nog nooit van tongkanker gehoord. De duivel weet precies waar ie zijn slachtoffers moet raken.

 

ONNEDERLANDS GOED

24 februari 2020 (Spookreflexie 2.2)

In normale, zeg maar Nederlandse, verhoudingen zingt de zanger een lied, declameert de dichter een gedicht en maakt de grappenmaker een grap.

De zanger, dichter en grappenmaker hadden zich vanmiddag in Theater Walhalla verenigd in één man, gekleed in onberispelijk zwart. Het was deze zwetende spuwende man van meet af aan menens.
Hij zong met dichte ogen, ruilde zijn poëzie in voor stilte en vulde zijn volwassen grappen met zelfspot, overstatement en ironie.

Er staat geen maat op deze kleine eigengereide man die als zanger zijn schouders ophaalt voor roem, als dichter de bodemloze diepgang niet schuwt en als grappenmaker de absurditeit van het leven omarmt.

Eenmaal op het podium kent Alex Roeka, want zo heet hij, slechts één variant van genade: de rauwe. Want u zoekt het verder maar uit, eenmaal buiten op straat, de teringwind van de Kaap trotserend, met uw tere ziel onder uw frêle armen.

Het was, kortom, on-Nederlands goed vanmiddag: het was werelds.

 

VOGELNEST

2 maart 2020 (Spookreflexie 2.3)

Toen de storm Dennis vorige week over ons land trok, overleed de moeder van mijn beste vriend. Ik liet het bericht bezinken en staarde naar de druppels op het raam tegen een troosteloos decor van een asgrijze lucht. Tevreden constateerde ik echter dat het vogelnest in de boom tegenover ons huis nog altijd geen krimp had gegeven.

Vandaag namen we met Avé Maria afscheid van de moeder van mijn beste vriend. Terwijl de storm Ellen het crematorium geselde en de wind en regen tegen de ramen beukten, rolden de tranen over mijn wangen tijdens de humorvolle toespraak van mijn beste vriend. Naast enkele hilarische steken boven en onder water, prees hij zijn moeder om haar bezorgdheid, haar zorgzaamheid en haar standvastigheid.

Eenmaal thuisgekomen zag ik dat de storm Ellen er evenmin in geslaagd was het vogelnest omver te krijgen. Zorgvuldigheid, kundigheid, ervaring, tact en eerlijke arbeid hadden ervoor gezorgd dat het vogelnest dapper standhield.

Ik dacht aan de overleden moeder van mijn beste vriend en wist: de liefde voor een moeder is zo onverwoestbaar als een vogelnest.

 

BRUCEOPOLY

4 maart 2020 (Spookreflexie 2.4)

Dochter Estelle was vandaag jarig. Ze werd 21. Gek op Bruce, die meid van ons. Op een Springsteen fansite kwamen we vorige week een monopoly-spelbord tegen van Bruce. Bruceopoly werd het genoemd.

Van onze Rotterdamse Monopoly maakten mevrouw de Spookrijdert en ik een Bruce spel. De Coolsingel werd Thunder Road. De Blaak Mansion on the Hill. Het was ouderwets knippen, plakken, passen en meten.

We speelden het spel. Met een wijntje erbij. Gekochte huizen moesten worden gezongen.
Jeremy kocht huizen op Darlington County (shalala shalalala). Fabienne op Candy’s Room. Oma moest Badlands zingen (het refrein volstond). Estelle had Kingsley Avenue, 57th Street en Highway 29 in bezit. Mevrouw de Spookrijdert keek de kat uit boom met een aanschaf van het bescheiden Harry’s Bar.

Ik kan me niet herinneren de laatste tijd zo gelukkig te zijn geweest.

Geluk zit niet in een klein hoekje, maar in Thunder Road, Promised Land en My Father’s House.
Want die had ik gekocht.

 

HASHTAGS

9 maart 2020 (Spookreflexie 2.5)

#maastunneldicht #sjaarloos #benwatlater #maaknietuitjoh #rotterdam #meliefbender #benjijeral #leetowers #selfie #marathon #held #blauwelopert #dickie #selfie #feyenoord #nagelaanjedoodkist #gekvan #bakkiedoen #neemjijmijnkoekiemaar #intraining #corpot #selfie #alpedhuzes #kanker #levensverhaal #sjondewolf #selfie #brandgrens #zadkine #metdefiets #ikhebniksmetwielrennen #scootertje #jaloers #tattoos #nogeenbakkiedoen? #hierdoossieisvoorjou #gersmagazine #gers

Ik sprak Rotterdambassadeur Willem H. (‘die H. is belangrijk’) van Wijk voor het eerst. In Melief. De tijd was beperkt dus spraken we in hashtags en spraken we af snel weer af te spreken.

 

 

Tagged under:

Spookrijden. Achteruit rijdend, met het verkeer mee. Geen paniek, want It's Life And Life Only. Windje tegen, de Brug op. Fietsen als een forel. Met een harslaag over mijn wortels. De B-kant van een singletje. En de terugweg. De schoonheid van verval. De Paus handje drukkend met Joop Zoetemelk. De film met de geruststellende gedachte aan de slechte afloop. De laatste lik pindakaas, Tammy Wynette op, Feyenoord nooit meer kampioen. En splinters, overal splinters. In onze gespleten stad. En Broes (tegen de kou). Meegezogen, vuistdiep, die trechter in. Hij. Zij. Wij. Spookrijders.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Log In or Sign Up