SPOOKREFLEXIES 1

 

In de rubriek SPOOKREFLEXIES worden telkens de laatste vijf korte artikelen opgenomen die onlangs werden gepubliceerd op Facebook en/of op Instagram.

In deze serie zijn de volgende Spookreflexies te (her)lezen:

Regenboogkleuren
Brillenkoordje
Eitje Koken
#26
Tourwinnaar

***

REGENBOOGKLEUREN

5 januari 2020 (Spookreflexie 1.1)

Gisteren startte ik min of meer officeel mijn trainingscampagne voor Alpe d’HuZes.

Ik trainde twee uur lang met uitzicht op het WK-shirt van Chantal dat mevrouw de Spookrijdert onlangs had ingelijst.

‘A room with a view’, zei schoonzoon Jeremy nadat hij (bij gebrek aan een hamer, spijkers, schroeven, een boor en iets dat volgens mij een plug heet), de lijst voor me had ophangen.

Mijn trappers en gedachten waren malende.

Haar shirt staat symbool voor het hoogst haalbare. De ultieme beloning voor hoop, discipline, toewijding en opoffering.

Vorig jaar was de muur nog blind. Ik koesterde die blindheid omdat ik mijn gedachten juist níet wilde verzetten.

2019 was een even blind als zwart jaar.

Anno 2020 ga ik het zwart te lijf met de regenboogkleuren van Chantal.

 

BRILLENKOORDJE

8 januari 2020 (Spookreflexie 1.2)

Op verzoek, of eigenlijk op advies, van mevrouw de Spookrijdert kocht ik bij de opticien een brillenkoordje.

Ik moest toegeven, mijn bril viel te vaak van mijn voorhoofd, zat te vaak óp mijn voorhoofd waarbij ik te vaak vergat dat mijn bril op mijn voorhoofd zát.

Mijn bril zit trouwens zo vaak op mijn voorhoofd omdat ik lees zonder bril en relatief weinig ver kijk. Veelzeggend zoiets.

Nu leef ik in onmin met dat onding van dat brillenkoordje omdat het zich regelmatig om mijn oorschelp heenkrult waardoor mijn oor binnen een mum van tijd paars aanloopt.

Nog erger is het als ik het brillenkoordje vergeet en daarbij dus vergeet dat mijn bril op mijn borstbeen bungelt.

Vandaag had ik een afspraak met twee vrienden die mij beiden, onafhankelijk van elkaar, omhelsden waardoor mijn bril tot twee keer toe geplet werd.

Morgen moet ik terug naar de opticien. Want nu zit er speling in mijn brillenpootje.

Door het brillenkoordje.

 

EITJE KOKEN

19 januari 2020 (Spookreflexie 1.3)

Op een goede zondagochtend wilde ik, jaren geleden, Mevrouw de Spookrijdert verrassen door een ontbijtje voor haar te maken. Met dit idee had ik niet alleen haar, maar ook mijzelf verrast. Ik kan nog geen boterham met pindakaas smeren.

Ik deed water en vier eieren in een steelpannetje en zette het op het vuur dat ik tot mijn eigen stomme verbazing verrassend snel had aangekregen. Daarna wist me geen raad. Wanneer is zo’n ei in vredesnaam gekookt?

Al googelend kwam ik uit bij een site iets van studenten.nl. Vijf tot zes minuten koken, las ik.

Tevreden keerde ik terug naar mijn steelpannetje en staarde naar het water waarin niets gebeurde. Zelfs de vier eieren roerden zich niet.

Gedesillusioneerd maakte ik Mevrouw de Spookrijdert wakker:

‘Waaraan zie je dat het water kookt?’

Sindsdien nooit meer in de keuken geweest.

 

#26

20 januari 2020 (Spookreflexie 1.4)

(zaterdagmiddag 18 januari 2020, 13:29u)

‘ANIET! DOET DIE DEUR OPEN! ‘

Ik schreeuw naar de dichte deur terwijl AC/DC door mijn oortjes gilt dat ik me op de Snelweg naar de Hel bevind.

‘ANIET! DEUR!’

Ik werk de gruwelijke binnentraining BRA-18 op mijn Tacx af. De Alpe is nog ver weg.

‘ANIET! DIE DEUR MOET OPEN!’

Honderd minuten volle bak. Overal zweet. Overal.

‘IK STIK!’

Twee deuren moeten open als ik train. Die van mijn trainingskamer en die van de slaapkamer. De tocht geeft zuurstof en verkoeling.

‘AAAH!’

De slaapkamerdeur is dicht. Ze hoort me niet. Of ze wil me niet horen.

‘ANIET! DIE DEUR MOET OPEN! O-PEN!’

Een normaal mens stapt van zijn fiets af. Was ik maar normaal. Onder mijn fiets heeft zich een plas zweet gevormd. In het spiegelbeeld verschijnt het waanbeeld dat aan mijzelf doet denken.

‘A-NIET! DEUR! VOORDAT IK VAN MIJN FIETS AF PLEUR!’

Dan gaat de deur open.

‘Sorry, ik hoorde je niet. Ik was aan het stofzuigen.’

Twee dagen later vieren we op maandag 20 januari 2020 onze 26e trouwdag.

Liefde is een homp geduld met een eeltlaag erop.

 

TOURWINNAAR

27 januari 2020 (Spookreflexie 1.5)

Vandaag presenteerde Feyenoord zijn nieuwe spits Róbert Bozeník uit Slowakije.

Op social media verscheen een foto van Róbert in de kleedkamer. Niet het rugnummer 19, noch zijn kunstmatig gehavende spijkerbroek viel mij op.

Het was zijn middel.

Okee, die was jaloersmakend, maar dat was niet het enige. Zijn middel deed me denken aan dat van Primož Roglič, de Sloveense kopman van Team Jumbo-Visma die ooit als transgender in het lijf van een schansspringer was geboren. Die vergissing werd ruimschoots rechtgezet toen hij 2019 de Vuelta won.

Ik bekeek Róberts ingevallen wangen, zijn trotse maar bescheiden glimlach, zijn wat naar buiten stekende oren, zijn niet-modieuze kapsel, zijn afhangende schouders, zijn innemende oogopslag en zijn spitse neus en ik wist het meteen: Róbert Bozeník is geen voetballer, maar wielrenner.

Ik zeg u dat Róbert Bozeník binnen afzienbare tijd wordt gecontracteerd door Trek-Segafredo waar hij de kneepjes van het wielervak zal leren van Feyenoordfan Bauke Mollema. Daarna zullen ze van positie wisselen.

Ik voorspel u nu:

Binnen vijf jaar zal Bauke onze club à la Dirk Kuijt kampioen maken.

In hetzelfde jaar wint Róbert Bozeník de Tour de France.

 

 

Tagged under:

Spookrijden. Achteruit rijdend, met het verkeer mee. Geen paniek, want It's Life And Life Only. Windje tegen, de Brug op. Fietsen als een forel. Met een harslaag over mijn wortels. De B-kant van een singletje. En de terugweg. De schoonheid van verval. De Paus handje drukkend met Joop Zoetemelk. De film met de geruststellende gedachte aan de slechte afloop. De laatste lik pindakaas, Tammy Wynette op, Feyenoord nooit meer kampioen. En splinters, overal splinters. In onze gespleten stad. En Broes (tegen de kou). Meegezogen, vuistdiep, die trechter in. Hij. Zij. Wij. Spookrijders.

1 Reactie

  1. Raymonde Hendriks Antwoord

    Erg leuk die gedachtes die door het hoofd van een schrijvert spoken, ofwel onze spookrijder, het zijn de kleine dingen die het doen werd er eens gezongen en zo is het maar net.

Laat een reactie achter op Raymonde Hendriks Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Log In or Sign Up