De Beker van Leen (een sonnet)

 

Het was niet het bomvolle stadion

Niet de goal van Michiel Kramer

Niet ons geschreeuw in de huiskamer

Niet de gedachte aan de spelers, morgen op het balkon

 

Het was niet het gedraaf van Vilhena

Niet de kinderen van Kuijt

Niet het middenveld, in lijn of ruit,

Zelfs niet de winnende van Elia

 

Nee een ander moment gaat in de annalen

Toen een volwassen kind in beeld verscheen

Met een glimlach…met geen gouden microfoon te betalen

 

Zijn trotse blik draaide er niet omheen

Het hoogtepunt van de bekerfinale

Was zonder enige twijfel: de Beker van Leen

 

 

Tagged under:

Spookrijden. Achteruit rijdend, met het verkeer mee. Geen paniek, want It's Life And Life Only. Windje tegen, de Brug op. Fietsen als een forel. Met een harslaag over mijn wortels. De B-kant van een singletje. En de terugweg. De schoonheid van verval. De Paus handje drukkend met Joop Zoetemelk. De film met de geruststellende gedachte aan de slechte afloop. De laatste lik pindakaas, Tammy Wynette op, Feyenoord nooit meer kampioen. En splinters, overal splinters. In onze gespleten stad. En Broes (tegen de kou). Meegezogen, vuistdiep, die trechter in. Hij. Zij. Wij. Spookrijders.

1 Reactie

  1. Raymonde Hendriks Antwoord

    Helemaal mee eens, het was om te huilen zo mooi. Heb dat ook gedaan. Intens genoten, ook al hebben de zuurpruimen in de media het over een “prijsje”, ze hebben geen idee hoe blij de meeste Rotterdammers waren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Log In or Sign Up